Το μικρό μπλε.

Ιστορία εικοσιπἐντε

2011-02-28T16:55:00.000-08:00

Οι μερες περνανε γρηγορα σαν τις ωρες που περνανε γρηγορα σαν τα λεπτα. Το χρωμα εχει χαθει απ' τον κοσμο. Το ελαχιστο χρωμα που υπηρχε καποτε. Το μικρο μπλε βρηκε συντροφια σε καθε στενο της πολης. Ησυχαζει με τα φωτα που ανοιγουν το βραδυ και ηρεμει με τις ασχημες μυρωδιες που πλανιουνται στον αγερα. Ο ανεμος αλλα τοσα φερνει και πανε. Αλλα τοσα φερνει και μενουν λιγο παραπανω. Υστερα πανε. Τεταρτη. Ο κοσμος ξυπναει παει στη δουλεια. Υπνωτισμενα προσωπα. Υποτιμημενες αληθειες. Καταπνιγηκαν ολα κατω απ' τον συννεφιασμενο ουρανο. Κρυος παγερος ανεμος. Κρυες καταπονημενες καρδιες. Φλογερα σιδερικα μηχανηματα καλα σχεδιασμενα για να ζεστανουν τις καρδιες των απληστων. Το στενακι γεμισε κοσμο και φοβο. Μια κοπελα τρεχει με τα ψηλοτακουνα της προς ενα αμαξι στη γωνια. Προσθετει λιγη φασαρια στο μερος. Μια θλιβερη ιστορια. Ενα θλιβερο κομματι της θλιβερης ιστοριας...

Ιστορία είκοσι

2011-02-28T16:52:00.000-08:00

Ηλιολουστη μερα σημερα. Τα καραβια πανε και ερχονται. Το μικρο μπλε καθεται στον ιδιο γερασμενο καβο. Δειλα δειλα κανει ενα βημα προς το νερο. Κοιταει το ανυπαρκτο ειδωλο του στο νερο. Πρασινες ιριδιζουσες γραμμες καθρεφτιζονται στην επιφανεια. Εκει που θα 'πρεπε να υπαρχει η μορφη του. Διχως να το σκεφτει πηδαει στο νερο. Νιωθει τα τοξικα να ειναι τριγυρω παντου. Δεν ευθυνεται γι' αυτα. Τουλαχιστον οχι ολα. Προσπαθει να κολυμπησει αναμεσα στα αποβλητα. Προσπαθει να το απολαυσει. Τι ειμαι εγω; Γραφει μια λεξη τυχαια στον αερα, αφου εχει ανεβει στην επιφανεια να αναπνευσει το οξυγονο που δεν χρειαζεται.

Ιστορία δεκαεννιά και μισό μέχρι το είκοσι

2011-02-16T08:07:00.001-08:00

Το μικρο μπλε κινειται επιφυλακτικα προς το λιμανι. Δε θελει να το ξαναδει ποτε κανεις. Μετανιωνει που λιγο καιρο πριν, ηθελε παρεα για να παιξει. Ισως και να προδωθηκε απ’ τον ιδιο του τον εαυτο. Μα πως γινεται να υπαρχει, εφοσον δε το θελει; Ουτε εσυ το θελεις. Μα πως δημιουργηθηκε, εφοσον δε το ξερει; Ουτε εσυ το ξερεις. Αλλα μπορεις να φανταστεις. Ενω αυτο οχι. Εχεις πολλες ακομα διαφορες με το μικρο μπλε. Λογικο. Εχετε ομως μια βασικη ομοιοτητα. Μεγαλωνετε. Μερα με τη μερα και πιο πολυ. Εσυ θα πεθανεις. Το μικρο μπλε ομως θα συνεχισει να μεγαλωνει. Γιατι το συμπαν, ειναι τεραστιο. Αργοτερα οι σκεψεις πυκνωσαν, καταντησαν οδυνηρες, εκτος απο κουραστικες. Και ακομα προχωραει προς το λιμανι.

Ιστορία δεκαοκτώ ίσως και κάτι παραπάνω

2011-02-16T07:50:00.000-08:00

Δεν μπορεις να ζησεις σ' ενα ονειρο ομως. Με δυσκολια το μικρο μπλε σηκωνεται. Ηταν ενα δυσκολο βραδυ. Αλλα η μερα δεν εχει χαραξει ακομα. Στο απεναντι πλατυσκαλο καθεται ενα κοριτσακι. Πρεπει να μην εχει τελειωσει το σχολειο. Κραταει μια παιδικη τσαντα και εχει σκυφτο το κεφαλι της. Μαυρα δακρυα σταζουν διπλα απο το πλαστικο ποτηρακι που κραταει, σαν δειγμα ικεσιας. Ενα αμαξι κορναρει. Το μικρο μπλε πεταγεται. Η κοπελα το ιδιο. Αναζηταει κατι με το βλεμμα της. Τα ματια της ειναι κοκκινα. Ποιος ξερει τι εχει περασει. Η ματια της συνανταει αυτη του μικρου μπλε. Δεν ειναι δυνατον. Η κοπελα, του θυμιζει κρινο. Της κοπελας της φαινεται οικειο. Το καταλαβαινεις απ' το βλεμμα. Το πλησιαζει, καθεται διπλα του και σκουπιζει τα ματια της. Το μικρο μπλε ερχεται πιο κοντα. Στη συνεχεια, ειναι δυο εκατοστα μακρια της. Προσπαθει να αγγιξει το μικρο μπλε. Αυτο προσπαθει να της μιλησει.Οι επιθυμιες μερικες φορες, ειναι σαν τα ονειρα, δεν πραγματοποιουνται. Ολα στον αερα. Το αμοιρο κοριτσι πεθαινει διπλα στο μικρο μπλε. Και οχι μονο γιατι δεν μπορεσε να του μιλησει. Οχι μονο γιατι βρισκοταν σ' αυτη τη θεση. Αλλα γιατι δεν ηθελε να ξεφυγει απ' το μικρο μπλε. Παρολο που ηθελε να το βοηθησει. Η μερα ξημερωσε ασχημα. Κακημερα.

Ιστορία δεκαεφτά

2011-02-14T19:54:00.000-08:00

Το μικρο μπλε σημερα θα κοιμηθει σε παγκακι. Οχι. Δεν υπαρχει αδειο παγκακι. Το μικρο μπλε θα κοιμηθει σε κατι σκαλια. Στα σκοτεινα, υγρα σκαλια μιας στοας. Ακουγεται νερο να σταζει. Να πεφτει απο ψηλα. Σηκωνει ενα μεγαλο φυλλο που εκρυβε το φως και βλεπει ενα καταρρακτη. Ο παφλασμος δεν ειναι τοσο δυνατος και ανακουφιζει τα αυτια του απ' τους ηχους της πολης. Στο μικρο μπλε αρεσει το νερο. Πλησιαζει στη λιμνουλα και πηδαει μεσα. Δεν ακουγεται ουτε ενας ηχος καθως βουταει. Το μικρο μπλε δεν θελει να το ξερει. Δεν ξερει αν το θελει. Γι' αυτο. Ενας ασημενιος μονοκερος πινει νερο απ' τη λιμνη. Και φευγει καλπαζοντας. Αφηνει πισω του μικρες πατημασιες με λαμπερη χρυσοσκονη. Και λιγη κοκκινοσκονη. Τοσο κοκκινη οσο τα ματια του μονοκερου, οσο τα δακρυα του αυγερινου. Ειναι τοσο ομορφα και γαληνια. Μακαρι αυτο να ηταν το σπιτι του μικρου μπλε.

Ιστορία δεκαέξι

2011-02-14T19:50:00.000-08:00

Σιγουρα δεν ηταν καλο σημαδι αυτο. Αν μπορει να το δει αυτη, τοτε μπορουν και αλλοι πολλοι. Δεν ηταν καιρος ακομα. Επρεπε να κρυφτει. Αδικα το σχεδον δωδεκαωρο ψαξιμο. Αδικα υπαρχει το μικρο μπλε αφου μονο συμφορα προκαλει, στον εαυτο του και στους γυρω του. Γιατι να μη μπορει να πεθανει; Γιατι να μην μπορεις να το σκοτωσεις; Ειτε εισαι δυνατος, ειτε εισαι αδυναμος, το μικρο μπλε ειναι μικρο και μπορει να σε νικησει. Κι ας μην ειναι περηφανο γι' αυτο. Το μικρο μπλε νυσταζει. Φευγει απ' τον κηπο αφηνοντας πισω του μαραμενα τριανταφυλλα και πικρα χαμοχορτα.

Ιστορία δεκαπέντε

2011-02-14T19:32:00.002-08:00

Το καινουριο σπιτι του μικρου μπλε ειναι πολυ ομορφο. Ειναι ζεστο και κρυμμενο απ' τους υπολοιπους. Σε ενα μικρο στενο, σε μια ξυλινη πορτα, σε ενα χαμηλο φραχτη, σε απεριποιητο κηπο, μεσα σ' ενα καλαθακι μενει. Το μικρο μπλε θελει να βαλει τελος στη μιζερια, αλλα δεν μπορει γιατι η μιζερια ειναι το ατου του. Η πορτα ανοιγει και μια γριουλα παει να ποτισει τα φυτα και τα ζωυφια. Δεν φαινεται και πολυ χαρουμενη. Ειναι αδυνατη και εχει πολλες ρυτιδες. Δεν μπορεις να την αγνοησεις. Ξαφνικα, η κυρια ριχνει μια ματια στο μικρο μπλε και μονολογει κατι. Το μικρο μπλε τα χανει. Ισως, ολα να ειχαν αλλαξει. Οχι. Οχι κι ολα.

Ιστορία δεκατέσσερα

2011-02-14T19:32:00.001-08:00

Δεν υπαρχει πλεον. Χαθηκε πανω στην αναζητηση. Εντεκα ωρες και κατι λεπτα κρατησε. Μονο.

Ιστορία δεκατρία

2011-02-14T19:30:00.000-08:00

Το μικρο μπλε εχει φυγει απ' το λιμανι εδω και ωρα. Βαρεθηκε πολυ. Τριγυρναει στην πολη και ακουει τις μουσικες απ' τις καφετεριες, τους διαφορους ηχους απο τα σπιτια, διαφορες φωνες και γελια. Και κλαμματα. Πολυς κοσμος πηγαινοερχεται. Πολλοι κρατανε τσαντες. Πολλοι κρατανε παιδια απ' το χερι. Λιγοι δεν κρατουν τιποτα. Το μικρο μπλε ηταν αδιαφορο, τελικα. Προσπαθησε να κρατησει μια μεση σταση. Δεν τα καταφερε, κριμα. Ηταν μια ομορφη Κυριακη για να 'σαι θλιμμενος. Το μικρο μπλε ειναι καταδικασμενο να 'ναι θλιμμενο ομως. Λοιπον, το μικρο μπλε αποφασισε να ψαξει ενα μερος για να μεινει.

Ιστορία δώδεκα

2011-02-14T19:27:00.000-08:00

Τελοσπαντων. Το μικρο μπλε δεν κοιμηθηκε καθολου το βραδυ. Τρυγυριζε στα στενα μεχρι που βγηκε στο λιμανι. Εκατσε σε ενα καβο και περιμενε. Μερικα λεπτα που καθισε εκει, του φανηκαν αιωνια. Στο βαθος το σκουρο μπλε τ' ουρανου αρχισε να ξεχωριζει απ' το μπλε σκουρο της θαλασσας. Αναστεναξε. Μοβ γραμμες χαραζονταν στον οριζοντα. Η πρωινη αυρα εκανε το κυμα να σαλευει απαλα, ισα που ακουμπουσε τα ανυπαρκτα ποδια του μικρου μπλε. Το μικρο μπλε εκλεισε τα ματια, δεν του αξιζε να δει ενα τετοιο θεαμα ελεγε στον εαυτο του. Εκλεισε τα ματια του πιο σφιχτα, μα τα ανοιξε αποτομα γιατι το τρομαξε το μουγκριτο ενος πλοιου. Χυμα ανθρωποι χωθηκαν στη σειρα για να επιβιβαστουν. Που πηγαιναν ολοι αυτοι; Δεν ηταν στεναχωρημενοι που αφηναν τα σπιτια τους; 'Η τις οικογενειες τους; Μαλλον ηταν, ειχαν ολοι την εκφραση του μικρου μπλε στο προσωπο τους. Το μικρο μπλε ξαφνιαστηκε. Δεν ενιωθε τοσο μονο πλεον.

Παρέμβαση του συγγραφέα στις σκέψεις του. Ιστορία -1

2011-02-14T19:22:00.000-08:00

Το μολυβι το εξυσα τρεις φορες. Μονο. Αντεχω ακομα. Αλλα χωρις υπνο; Ποιος αντεχει; Ο γατος μ πρεπει να 'ναι πολυ τυχερος, κοιμαται οποτε θελει. Σαν πουλακι. Μμμ... οπως λεει ενα αγαπημενο μου τραγουδι "...ειναι οι ευθυνες γκιλλοτινες..." . Εσυ, εχεις καταλαβει τι ειναι το μικρο μικρο μπλε; Μπορει ναι, μπορει οχι.

Ιστορία εννιά, δέκα και έντεκα

2011-02-14T19:12:00.000-08:00

Ακομα στο ντουλαπι ειναι το μικρο μπλε. Τρεις μερες τωρα. Γιατι; Ουτε αυτο ξερει. Το διωξαν και απο 'κει ομως. Οταν ο περιεργος ηρθε να παρει τα μυστικα του ντουλαπιου. Οσα του ανηκαν.

Ιστορία οκτώ

2011-02-14T19:11:00.000-08:00

Κοιταζει γυρω και βλεπει σπιτια με παραθυρα γεματα γλαστρες που του θυμιζουν το παρκο του. Το καποτε ομορφο αλσος του. Στριφογυριζει νευρικα μηπως φυγει ο κομπος απ' το στομαχι. Ακουει γλαρους. Ειχε ακουσει μια ιστορια για γλαρους καποτε. Ενας τρελος γερος ναυτικος αφηγουνταν την ιστορια στο παρκο. Πρωην παρκο. Ελεγε οτι ακουσε γλαρους να κραζουν σαν αετους και να επιτιθονται στη θαλασσα σαν λυσσασμενες υαινες. Μετα εξαφανιστηκαν και μια νεκρη γοργονα ξεβρασε το κυμα στην ακτη. Το μικρο μπλε ριγησε. Η γοργονα δεν θα στολιζε με τη χαρη της πια το βυθο. Δεν θα στολιζε τα μαλλια της με μαργαριταρια. Σκεφτηκε λοιπον οτι θα βρεξει και επρεπε να γυρισει πισω, οχι στο σπιτι, αλλα στην πολη. Εκανε μεταβολη. Ετρεξε μεχρι το παλιο σινεμα. Σταματησε. Αφουγκραστηκε. Τρυπωσε μεσα και κρυφτηκε σ' ενα ντουλαπι με σκονες και αιματα. Μια περιεργη σκεψη περασε απ' το μυαλο του. Μηπως, μηπως ηταν υπαιτιο το μικρο μπλε γι' αυτα τα καλα κλεισμενα μυστικα στο ντουλαπι; Πρεπει να ηρεμησεις μικρο μπλε.

Ιστορία επτά

2011-02-14T19:05:00.000-08:00

Το μικρο μπλε ανησυχει. Δεν ξερει τι να κανει. Νιωθει χαμενο. Εχεις νιωσει ποτε πως ειναι να σε διωχνουν απ' το σπιτι; Να σε διωχνουν απ' το σπιτι και να μην εχεις που να πας; Ισως οχι, γι' αυτο το μικρο μπλε στεκεται σαστισμενο, ασαλευτο... Μεχρι που αναγκαζεται να φυγει... Οχι για το ετσι θελω αλλα γιατι δεν μπορει να αντικρυσει αυτο το θεαμα. Μαζευει ολες του τις δυναμεις που του εχουν απομεινει και με αργα βηματα κινει προς τη μεγαλη λεωφορο. Τωρα με γρηγορα βηματα. Αργοτερα τρεχει. Και σταματαει ενα στενο πριν τη μεγαλη λεωφορο.

Ιστορία έξι

2011-02-14T19:04:00.001-08:00

Μπλε κοσμος. Μα ολα εχουν χρωματα πρασινο, πορτοκαλι, μοβ, κοκκινο, κιτρινο, ξανα πρασινο, γαλαζιο και ασπρομαυρο λιγο. Ολα κινουνται. Το μικρο μπλε τα κοιταει και απορει... Που ειναι η μαμα του μικρου μπλε; Ο μπαμπας του; Ολοι, η θεια, ο θειος, η γιαγια, ο παππους; Μηπως εχει και αδερφια; Μηπως οχι; Ενα μεγαλο δεντρο βρισκεται μπροστα του. Πολυχρωμο δεντρο. Καθονται πανω διαφορα πουλια. Σμυνοι καναρινια παπαγαλακια και διαφορα χωρις ονομα. Κι'αυτα πολυχρωμα. Ολα ομως εχουν περιλαιμιο. Χωρις να ειναι δεμενα. Εκπληξη, Πονος, Αγαπη λενε πανω τα περιλαιμια. Το μικρο μπλε προσπαθει να φωναξει ενα. Δεν ακουει. Το μικρο μπλε δεν μπορει να μιλησει, γι' αυτο. Τα πουλακια ομως σαν να 'ναι κατι κακο. Φυγε μικρο μπλε, οσο πιο γρηγορα μπορεις. Τα χρωματα γινονται μουντα. Υστερα παυουν να ειναι χρωματα. Τα πουλια πετανε μακρια. Σκοτεινιαζουν ολα. Και υστερα παλι φωτιζονται. Το μικρο μπλε ανοιγει τα ματια του και βλεπει ανθρωπους με κιτρινα καπελα. Μια ακτινα ηλιου που εμπαινε απ'τη φυλλωσια του δεντρου γλυφει γλυκα το ανυπαρκτο προσωπο του. Εκεινη τη στιγμη μπορει να κυλησε ενα δακρυ. Ουτε το μικρο μπλε δεν ξερει. Δεν ξερει πως ειναι να κλαις, δεν εχει γευτει δακρυα.

Ιστορία πέντε

2011-02-14T18:17:00.001-08:00

Το μικρο μπλε παει για υπνο. Ο αερας εχει παρει τα φυλλα μακρια. Το πατωμα ειναι κρυο. Κακηνυχτα.

Ιστορία τέσσερα

2011-02-14T18:14:00.002-08:00

Η ωρα ειναι 4.32 ο ηλιος ειναι ψηλα ακομα. Δεν εχει σημασια ομως αφου κανει παρα πολυ κρυο και σε λιγο θα νυχτωσει κιολας... Το μικρο μπλε δεν περιμενει το αυριο, γιατι οι οικοδομοι θα ρθουν να καταστρεψουν το σπιτι του. Το μικρο μπλε δεν μπορει να στεναχωρηθει γιατι ειναι ενα πικρο χαμογελο, δεν μπορει να κλαψει γιατι ειναι ενα δακρυ, κι ας το θελει τοσο πολυ. Η ωρα ειναι 5.37. Τι γρηγορα που περασε! Σημερα τα παιδια δεν ερχονται στο παρκο ή εχουν φροντιστηριο ή δεν τα αφηνουν γιατι οι μαμαδες τους ξερουν τι θα συμβει στο παρκο. Ποιος ξερει; Ο ηλιος εχει αρχισει και δυει πισω απ' το κτηριο με τα πολλα παραθυρα που κρυβουν μεσα γραφεια που καθονται ανθρωποι. Και δεν ειναι περιεργο που ολοι ξερουν το μικρο μπλε. Τωρα κανει πολυ κρυο και το μικρο μπλε κρυωνει και ας υπαρχει κι ας μην υπαρχει. Δεν υπαρχει γιατι κανεις δε μπορει να το δει. Υπαρχει γιατι ολοι μπορουν να το νιωσουν. Οχι. Δεν μπορουν να το νιωσουν ολοι παρα μονο αυτοι που ξερουν τι σημαινει χρημα. Δηλαδη μονο αυτοι δεν το νιωθουν. Τα φιδια ας πουμε, κυριολεκτικα. Η ωρα πηγε 9.00. Το μικρο μπλε δεν ξερει να μετραει αλλα εχει ακουσει τοσες πολλες φορες αυτες τις εκφρασεις που τις λεει κι αυτο. Τις μερες τις ξερει, αλλα τις αγνοει γιατι ολες του φαινονται ιδιες. Αλλαζει λιγο το Σαββατο και λιγο πιο πολυ η Κυριακη. Μαλλον, η ωρα πηγε 12.00. Το μικρο μπλε δεν το ξερει καλα αυτο, το χει ακουσει λιγες φορες απ' αυτους τους περιεργους που κυκλοφορουν μετα τις 11.49. Ναι, ειναι 12.00. Μολις περασε ενας. Καινουρια μερα. Τεταρτη.

Ιστορία τρία και μισό

2011-02-14T18:14:00.001-08:00

Το παρκο καποτε ηταν ενα μεγαλο παρκο με μιια μικρη λιμνουλα, παπακια, χηνακια και ολων των ειδων τα πουλακια. Ειχε και δεντρα και πιο πολλα δεντρα. Πιο πριν απ'το καποτε το παρκο ηταν ενα δασος και πιο πριν απ'το πιο πριν του καποτε το μικρο μπλε δεν μπορει καν να θυμηθει ποσο μεγαλο δασος ηταν. Του μικρου μπλε του αρεσαν οι πεταλουδες που πετουσαν το φθινοπωρο, τωρα πετανε μονο την ανοιξη και αν. Του αρεσε που επαιζαν τα παιδια, που ακουγοταν φωνες απ'τα πικνικ. Ηταν ωραια, σε ολους αρεσε. Το μικρο μπλε μπορει παλι να μην ειχε φιλους αλλα δεν ηταν μουντο μπλε. Κανεις δεν ειχε σκεφτει ποτε οτι υπαρχει το μικρο μπλε οποτε το μικρο μπλε το εβρικε κανονικο. Τωρα που ολοι ξερουν για το μικρο μπλε -ακομα και τα μικρα μικρα παιδια, οταν δεν τους αγοραζουν οι μαμαδες τους ακριβα παιχνιδια- ειναι δυστυχισμενοι. Οταν κατι κακο γινεται και το σκεφτονται ειναι πιο δυστυχισμενοι. Και το μικρο μπλε ειναι δυστυχισμενο γιατι ολοι ξερουν την υπαρξη του αλλα κανεις δεν θελει να παιξει μαζι του. Δεν γινεται να παιξεις με το μικρο μπλε. Τελεια και παυλα ειπε στον εαυτο του και αποφασισε να σταματησει να σκεφτεται μπερδεμενα. Το παρκο δεν ηταν καλα. Που θα μεινει το μικρο μπλε τωρα;

Ιστορία τρία

2011-02-14T18:03:00.001-08:00

Το μικρο μπλε αναρωτιεται γιατι υπαρχει αφου κανεις δε το θελει και κανεις δε τ' αγαπαει. Εχει σηκωθει απ'το περβαζι και παει προς την κουφαλα του ξιπασμενου σκιουρου. Τρομαζει. Η κουφαλα δεν ειναι εκει, για την ακριβεια το δεντρο δεν ειναι εκει. Τριβει τα ματια του μηπως κοιμαται ακομα αλλα...οχι δεν κοιμαται. Οχι δεν ονειρευεται αλλα θυμαται... Ειχε διαβασει μια πινακιδα πριν λιγο καιρο που εγραφε, με λιγα λογια, οτι θα καταστρεψουν το παρκο, το σπιτι του μικρου μπλε.

Ιστορία δύο

2011-02-14T17:56:00.000-08:00

Το πατωμα ηταν κρυο και ζεστο. Κρυο γιατι χιονιζε και ζεστο γιατι ειχε κουλουριαστει κατω απ'τα φυλλα των δεντρων πισω απο τη ματια ενος ξιπασμενου σκιουρου που ειχε κρυφτει σε μια κουφαλα. Δεν μπορουσε αλλο ομως. Βαριοταν και πειναγε. Ιδιο πραμα βασικα. Ηθελε να παιξει αλλα οπως ειπαμε το μικρο μπλε δεν εχει φιλους. Γι' αυτο πειναει συνεχεια και προσπαθει να βρει καποιον να παιξει. Καταλαβαινεις; Ξερεις τι ειναι το μικρο μπλε;...

Ιστορία ένα

2011-02-14T17:40:00.000-08:00

Το μικρο μπλε ετρεξε να βρει τους φιλους του. Προχωρησε τρια στενα ευθεια, εστριψε δεξια, μετα παλι δεξια. Προχωρησε παλι ευθεια και ειδε ενα ζαχαροπλαστειο. αναρωτηθηκε γιατι δεν το 'χε ξαναδει. Μπηκε μεσα και ζητησε ενα γλειφιτζουρι φραουλα και λιγη χρυσαφενια ζαχαρη. Οχι οτι του αρεσε - ετσι κ αλλιως δεν ηταν γλυκια σαν την ασπρη- απλα την διαλεξε γιατι ετσι. Χαζεψε και λιγο τα κεικ και τα αλλα γυαλιστερα γλυκισματα και αποφασισε να φυγει για να βρει τους φιλους του. Προχωρησε ευθεια και εστριψε δεξια στο επομενο στενο. φοβηθηκε λιγο, μηπως εχει χαθει και στο επομενο στενο εφτασε σπιτι του. Τρομαξε και υστερα απο αυτο ξυπνησε. Το μικρο μπλε δεν εχει φιλους. ουτε τρωει ζαχαρενια λιλιπουτεια γλυκα γιατι δεν εχει δει ποτε στη ζωη του ζαχαροπλαστειο. ηταν τοσο ωραιο στο ονειρο ομως...